Leefbaar Rotterdam - een zoektocht naar culturele identiteit

'Ondanks de heersende mode, die voorschrijft de tweedeling in goed versus fout radicaal te verwerpen en de nuance in de visie op de tweede wereldoorlog te laten prevaleren, heeft niemand mij er tot op heden van kunnen overtuigen dat de meeste Duitsers geen nazi's waren, dat mijn grootouders niet zijn vermoord in concentratiekampen door Duitse beulen, dat mijn vader als klein jongetje in Duitsland niet tijdens schooluren in elkaar werd geramd door zijn antisemitistische klasgenootjes, en dat hij niet op het nippertje aan de goede kant van de rij kwam te staan tijdens de selectie van de heer Mengele. Een dokter die vast ook heel erg dol op kunst was en lief voor zijn parkiet.

Mijn vader vond het onzin om een heel volk te haten en wie was ik om hem tegen te spreken? Dat vond ik al heel genuanceerd van mezelf.'

'Het beeld dat Zwartboek schetst van de werkelijkheid van 1940-1945 verhoudt zich tot de werkelijkheid zoals de Eiffeltoren van Las Vegas zich verhoudt tot het origineel in Parijs.'

(Fragment uit het artikel 'Zwartboek liegt', door Jessica Durlacher in de sectie 'De Beschouwers' van Vrij Nederland, nr 37, uitgebracht op 16 september 2006)

Minister van Financiën Zalm toont dinsdagmiddag in de Tweede Kamer het koffertje met de Miljoenennota. foto: ANP / bron: Volkskrant.nl

Het spel brengt de „slechtste, meest onhebbelijke, donkerste, meest paranoïde aspecten van je karakter naar voren”, aldus de website van het bedrijf. Het is „een leuk familiespel, geschikt om te doen met oma”.

(..)

De makers menen dat de toelaatbaarheid van het spel „een kwestie is van smaak”. Persoonlijk, schrijven zij op hun website, „vinden wij de werkelijke oorlog tegen terreur pas getuigen van slechte smaak”.

(Bron: NRC Handelsblad, 19 september 2006)

>Lees hier het volledige artikel<

>Bekijk hier het spel 'War on terror: the board game'<

Chrissy Meijns / Jihad (2004-2006) - vanaf 14 september te zien op het GogBot festival in Enschede

LEEFBAARROTTERDAM.COM is op werkbezoek in Enschede tot 19 september, zie http://www.gogbot.nl

A marble real size replica of Michelangelo's 'Pieta` statue, kept at the Vatican, shows a U.S. flag sculptured under Christ as it is paraded through the Grand Canal in Venice, Italy, Friday, Sept. 8, 2006. Italian contemporary artist B.Zarro sculptured the statue, 'Michael Angel's - the Universal Pieta`' as a monument in memory of victims of all the wars to commemorate the fifth anniversary of Sept. 11 terrorist attack in the United States. (AP Photo/Luigi Costantini)

1: Wij nemen alle vormen van sociale problematiek serieus. Daar waar etnische verschillen tolerantie lijkt te overschaduwen grijpen wij in, dat geldt ook voor terrorisme. Al het huidige werk zetten wij in een dergelijk geval onmiddelijk stop. U kunt op ons rekenen!

2: Wij zijn op vele vlakken in de samenleving betrokken, ook in de politiek. Wanneer simplificatie in het debat dreigt te sluipen staan wij klaar om de nodige relativering aan te brengen. Wij zijn de klokkenluiders van de samenleving. U kunt op ons rekenen!

3: Als kunstenaar sta je tussen de mensen. Wij weten wat er in de samenleving speelt en houden onze ogen en oren op scherp. U kunt op ons rekenen!

4: Het terrorisme laat ons niet koud. Wanneer er vormen van dreiging de kop op steken, dan kunt u er op aan dat u dit in ons werk terug zult zien. U kunt op ons rekenen!

5: Wij nemen geen enkele boodschap voor lief. Ook tegenover het terrorisme staan wij waakzaam en kritisch. U kunt op ons rekenen!

Modellen tonen creaties van Gabriella Ghidoni en Zolaykha Sherzad, gedurende de eerste modeshow in Afghanistan in jaren

'Islamic project started on 1996 as an installation and performance with interactive communication with public: purchasing souvenirs, filling questionnaire concerning their opinions about Future. It works as a kind of social psychoanalysis - visualization of fears of Western society about Islam.

There is two way of performing: first - as AES Travel agency to the Future - fake office with obvious stuff and our images on posters, postcards, mugs, carpets, T-shirts etc. First time it was shown in Guelman Gallery, Moscow in 1996.

The second way - as installation with title “Oasis” which is a kind of Bedouin tent done from traditional handmade carpets stitched from cotton fabric with our Islamic images printed on silk (carpets produced in Egypt). It is a place for meditation and dreaming on sofas with waterpipes, Arabic music etc. Islamic project was shown in Russia, in most of European countries , United States and in South Korea. It was published in catalogues and albums, in mane newspapers (The New York Times, Forward, Liberation, Tages Zeitung, Wochenpost, Der Standard etc.) and magazines (NBK, Art News, Art, Siksi, Art Press etc.) of different western countries as well as in Egypt and South Korea.'

(Uit een conceptbeschrijving van 'Islamic project' van de AES Group, met dank aan Bezembinder voor de link)

Wij nemen alle vormen van sociale problematiek serieus. Daar waar etnische verschillen tolerantie lijkt te overschaduwen grijpen wij in, dat geldt ook voor terrorisme. Al het huidige werk zetten wij in een dergelijk geval onmiddelijk stop. U kunt op ons rekenen!'

(..) 'Het valt ons voor het eerst op dat Mondriaan ook rode tape heeft geplakt over rode lijnstukken, en blauwe tape over blauwe verf. Óf het was de bedoeling op die plaatsen een glimmend rood of een donkerder blauw aan te brengen, waardoor verschillende kleuren rood en blauw zouden zijn geïntroduceerd, óf de aanwezigheid van de tape was niet langer een indicatie voor een toekomstige kleur in verf, maar had een andere waarde en betekenis gekregen als zelfstandig beeldelement. Dat blijkt ook uit de bevindingen van gisteren die onze papierrestaurator Kees Bitter nog eens rapporteert over de rode tape. Het heeft er alle schijn van dat Mondriaan de rode tape zelf heeft aangemaakt door rode gouache, of verf op waterbasis, te smeren op de plakkende zijde van gewoon doorzichtig plakband. Waarom deed hij dat? Had hij geen roodkleurige tape meer? Was hij al te ziek om de straat op te gaan en was hij gedwongen te improviseren? Of wilde hij een glimmend rode tape die zo dicht mogelijk aankroop tegen de glimmende, rode olieverfvlakken?'

Wetenschappelijk bureau SP / Leest u zijn boeken maar - de pimpelpaarse antwoorden van Pim Fortuyn (2002)

Is Fortuyn onze nieuwe Vader en Moeder in één: Onze Leider en Goede Herder? En waarheen zal hij ons leiden? In zijn boeken blijft dat allemaal wat vaag. Gelukkig is hij in interviews een stuk concreter. Zo vertrouwt hij het blad Miljonair toe: 'Ja, ik voel me wel het prettigst als ik de eerste viool mag spelen en vooraan in de rij sta. Ik ga niet zomaar in een kabinet zitten. Ik ga alleen maar voor minister-president of fractievoorzitter. Er is geen alternatief.' (Miljonair, 2002, nr. 4.) Met name in zijn columns ontvouwde hij in de loop der jaren de contouren van hoe hij het eerste kabinet-Fortuyn zal gaan leiden. 'Presidentieel,' verklapte hij onlangs nog. (Miljonair, 2002, nr. 4.)

(Een klassieker in de wereld van de wetenschappelijke bureaus van politieke partijen in Nederland)

In zijn tekenwerk wil Woldhek vooral clichée’s omzeilen. Eerst leefde hij zich er expres op uit, in een NRC-serie die ook Het Clichée heette: met figuren die aan stoelpoten zagen, broekriemen aanhalen, op de grote trom slaan. ‘Dat soort dingen probeer ik in het andere werk juist helemaal te vermijden, te gemakkelijk, het stelt stelt namelijk veel minder eisen aan een tekening. Ik probeer het voor mezelf leuk houden’. De minimum-eisen ‘Ik wil met mijn tekeningen dat ze lijken, een idee bezitten, en dat het aangenaam is om naar te kijken. Waarbij die drie elkaar tot op zekere hoogte mogen opheffen’. Bovendien is respect bij het tekenen van schrijvers een uitgangspunt, een verrassende opvatting in deze hoek van de journalistiek waar nog graag met zwavelzuur wordt gegoten. ‘Ik maak zelden of nooit een tekening van een schrijver waarmee ik niets heb.’ Vaak zit er zelf iets liefdevols. ‘Ik kan me heel goed voorstellen hoe een schrijver, twee, drie jaar alleen thuis zit om het mooiste boek ter wereld te schrijven, wat soms helemaal niet lukt – maar wat toch ook een beetje een intieme sfeer en benadering rechtvaardigt.’

(..)

De tekeningen ontstaan in twee fases, ‘die sterk van elkaar verschillen en waarschijnlijk te maken hebben met de twee verschillende hersenhelften’. Eerst het bedenken. ‘Dat kan een paar minuten duren of een paar uur. Dat is de fase van dingen in je hoofd laten rondtuimelen. Dan moet er niemand in mijn buurt komen, geen telefoon, ik ben dan ook niet goed in staat om een gesprek te voeren. Als het eenmaal is bedacht voel ik me meteen een stuk rustiger. Dan volgt het tekenen zelf. ‘Dat duurt altijd nog wel vier, vijf uur voor het er naar tevredenheid opstaat, meestal wordt de eerste versie terzijde gelegd – die nodig was om de vloeiende, logische lijn te krijgen’. Daar mag de televisie bij aan, en mag er door echtgenote Katja Pronk weer worden gesproken. Meestal moet het snel af - soms met ’s middags de opdracht en ’s avonds al de deadline. Fijn wel - zo’n keurslijf. Als beginnend tekenaar kon hij er vaak langer over doen, en dééd dat dus ook. Dat leidde tot een belangrijke en ook rustgevende wetenschap: ‘Als je er langer aan werkt wordt het nog niet per definitie beter’.

(Siegfried Woldhek in gesprek met Jelle Boonstra, gepubliceerd onder de titel 'Tekenen uit respect' in de Zwolse Courant op 2 januari 2003)

>Lees hier het volledige interview met Siegfried Woldhek<